01-11-09

Weet je wie op mijn schoot

zit?

Bruinwitje... oej oei denken jullie wie is dat nu?!! Da's mijne knuffel gekregen van mijn bobonneke voor mijn 7 de verjaardag... en gewoon hem vast houden geeft zoveel energie.. Hij is wel al aan twee nieuwe ogen toe en een nieuwe tong maar hij blijft mijn favoriet....en weet je hij ruikt naar thuis!!

We gaan volgende week ook langs bij moeke Brenda...  even dag zeggen! Ons hart gaan neer leggen  - dit als we haar kunnen vinden natuurlijk! 't klinkt zo lang terwijl het aanvoelt als gisteren...

 moeke brenda 20 jaar - september 2009

Op deze foto is ze zo gelukkig....

Weet je dat onze Mare in 't school gaat vertellen over Moeke Brenda, ook al heeft ze ze nooit gekend.... ze vertelde over haar konijn dat ze zo genoemd heeft en haare kapstok dat van moeke brenda komt - hij hangt wel scheef maar 't is wel ene van moeke Brenda he!!!

goh, we zijn niet de enigste maar ik mis haar zo......
Weet je dat binnenkort haar eerste kleinkind word geboren?! God wat heeft ze daar naar uitgekeken! Maar ik geloof dat ze van boven uit de wacht houdt! 

12-05-09

Verdriet om

ons moeke Brenda...

haar 48ste verjaardag - op 10 mei - heeft ze niet gehaald.. Moeke Brenda is overleden vorige maandag 4 mei. Zachtjes inslapen was het niet want ze heeft gevochten tot de laatste minuut - als een leeuwin - tot haar kinderen haar vertelden Moeke ga maar, vertrek...

Onze wereld stond hier op zijn kop uit onmacht, boosheid, verdriet...

Kelly, Tom en Nicky verloren niet alleen hun moeke maar moe verloor haar dochter en haar 5 zussen verloren een zus, haar opvangkindjes hun moeke brenda en pavok verloor een fijne collega en een onthaalmoeke uit de duizend!!!

Zoveel bloemen, zoveel verdriet, zoveel mensen in de mis, zoveel tranen...

"you never walk alone..." daar werd met afgesloten: Brenda liep ook nooit alleen ze was altijd vergezeld door haar grote hart...

Brenda we gaan je hier zo intens missen !!!!

15-04-09

Moeke Brenda

sliep zoveel toen we er waren...

Haar moe maakte haar wakker om te zeggen dat we er waren maar de morfine liet haar afdwalen naar de slaap...
Ons moeke brenda ziet er niet goed uit en de tranen die van ons moe kwamen beaamden dit ...

Haar blik met haar vergrote ogen door het gewicht verlies spreken boekdelen: 't stopt niet, steeds opnieuw is er iets anders.... moe zijn. Haar kinderen zijn haar kracht maar nog meer haar moe die er elke middag is van 13 tot 18 uur.

We zijn bang voor dat kleine beetje hoop dat ineen kan worden geslaan... zomaar!
Onze god hierboven zou ik toch ne keer willen goed dooreen schudden want dit is echt NIET eerlijk!!!!

We proberen nu nog een koekenverkoop te organiseren om wat geld in het laadje te brengen, ons moeke heeft immers geen hospitalisatieverzekering en als alleenstaande met 3 kinderen is dit niet evident!

Duimen jullie mee met een kaarsje of een pakje koeken?