12-04-10

Moe moe... meer dan

moe = uitgeput...

Schrijf je dag eens neer zegt de psychiater dan kunnen we die bespreken.
Oké dacht ik: hier gaan we dan:

zondag 11 april:

8u45: wakker geschoten uit een diepe slaap
9u: iedereen achter zijn veren zitten want we moeten vertrekken om 9h30 uiterlijk.
Karel deed de voorbereiding... Plots komt lie met de vraag of een medicijn in huis hebben; jawel ze heeft dit vrijdag reeds vermeld maar ik was te moe om het te onthouden en op zondag is er enkel de wacht open. We zitten hier op nog geen 500m tussen 2 wachtkringen. Karel gaat vlug bij de ene en dan bij de andere kijken om uiteindelijk 15 km ver te rijden.... Oef alles is binnen alleen ons vertrekuur komt in het gedrang.
10u: we zijn op weg. Langs bij de bakker voor zondagse koeken die we opeten in de auto want van ontbijt was geen sprake door de tijdsdruk.
10u15: languit lig ik te slapen in de bus met mijn dons en 2 kussens. Als ik dit niet doe dan kan ik niet mee gaan wandelen... en jawel we komen 1h15 later ter plaatse en ik lag nog te slapen: uitgeput.
11u30 Yes daar is onze oudste....
valiezen inpakken, knuffels hier en daar en richting zeewaarts - te voet amper 500 m.
12u30: honger! Terug op de dijk en op zoek in de vluchte naar iets om te eten mét hond
Lekker eten bestellen  bij de kinderen met een heerlijke thee. Simpel maar lekker eten en eventjes bekomen van de koude. Ik mis mijn lie, we hebben deze vakantie een intense band opgebouwd en vooral begrip .... ze knuffeld terug graag en ziet ook wanneer het niet gaat ... begrip he voor beiden... ze wordt groot als een volwassen geest en dit is heel fijn om mee te mogen maken.

14u Mare krijgt haar go-car en we stappen 10 min om terug te keren - er is toch wel veel wind en 't is toch nog koud.... Tim loopt in een shortje!!!!
14u30 go-cart terug en een lekker dessert voor ieder: pannekoek, luikse wafel of een suikerspin.... energie om naar de auto te wandelen.

15u30 terug aan de auto en een lekkere thee drinken terwijl de kinderen aan het spelen zijn in het zand.
16u30 we vertrekken huis waarts en ik heb het geluk terug te mogen liggen in de bus en jawel terug meer dan een uur te snurken.
18u thuis zonder dat ik het besef. Karel en de kinderen laden uit en ik ga met Gusta tot bij de kippen. Lie is thuis en komt me tegen. Mijn keel voelt al een paar dagen rauw aan en ik drink me te pletter.
19u aan tafel voor een boke. Kinderen ruimen af terwijl ik de was sorteer voor de volgende beurt en droogkast leeg maak. Dankzij karel moet ik me niet bukken en mag ik op een kleuterpaddelstoel zitten waardoor ik alles kan mikken in het "gat".
Saar even helpen met haar pc, zorgen dat Gusta niet aan het "pikken" slaat van eten, telefoon van vriendin en mama en écht terug doodmoe...ondanks al die pillen.

Wat ik leer is doseren, een inspanning maar nadien moet ik bekomen en tegenwoordig ben ik ze al aan het incalculeren. B.v maandag werken (amper 6uur) en 's avonds plat liggen maar ook de dag nadien niets plannen... dit is toch niet normaal meer!!

Karel vertelde dat hij onder de indruk was... Zoveel slapen en nog zo moe zijn en dit kunnen aflezen van mijn gezicht... 

Papa heeft CVS en ik vraag me af of ik inderdaad zoals de huisarts inderdaad het antwoord daar niet moet gaan zoeken...

21u terug in de zetel plat liggen: moe zijn. met lie haar LP dit verhaal vlug schrijven in de zetel.
22u30 slapen als een blok

07-08-09

Huilen

van verdriet...

Waarom? zoveel redenen teveel om op te zeggen en zékers via een blogverhaal....

Maar toch: If I would I would stay.... "krezip"

Ga ik ooit men zelfde happy me worden: zoveel verdriet, zoveel pijn of ga ik zeggen ik vertrek?

Moeilijke dingen zekers voor een "happy" blog maar 't is eventjes in mijn moment dat ik schrijf....

ola paula zouden mijn kinderen zeggen.... ge moet en ge zult vooruitgaan!!
Ja dat wel maar 't gaat zo super traag.... ik wil tenvolle leven en niet half en ik wil dit NU!

22-02-09

Een bloem

kreeg ik deze morgend van Ewoud: een schitterende orchidee....

Ewoud had papa geholpen om de "goede keuze" te maken en dit is schitterend gelukt....
Toen ik hem vroeg waarom kreeg ik het antwoord: omdat jij zo lief bent en zoveel voor ons doet en wij daar bijna niets voor terug doen.... je voelt het al ik kreeg een krop in mijn keel...zeker omdat ik een heel slechte dag had.

Om 2h 's nachts maken 2 tieners me wakker omdat er een spin in hun kamer zit en of ik deze wil dooddoen?

Om 6h30 word ik wakker en hoop me bij karel te kunnen nestelen en ik val terug in slaap...

Ik kom wakker in een wolk in mijn hoofd... ik had mijn medicatie 2 dagen per toeval gemist en voel me verschrikkelijk.... tranen rollen over mijn wangen, niets kan ik verdragen, maak ruzie over een onnozelheid en loop te mopperen, te mopperen ... ik voel me zo onbegrepen en heb terug zoveel verdriet!

Uiteindelijk besluit ik mijn bed in te kruipen want het enige dat ik kan zeggen is dat ik moe ben maar 't is Lieze die luistert en me dit voorstelt.... Om 9h30 erin en pas om 18h eruit... slapen, slapen.... een bloemetje krijgen en terug eruit want Meter Anke komt nieuwjaren...Lieze voelt me haarscherp aan en zegt dat ze het wel zal regelen.... de schat: we staan de laatste dagen heel dicht bij elkaar - behalve om 2 uur 's nachts om een spin dood te doen...

Ik voel dat ik me moet verontschuldigen voor mijn moe-zijn maar Karel haalt aan dat ik gewoon beter in mijn bed moest kruipen in plaats van vanalles te proberen dat toch niet gaat....

pfff... een depressie is zo vermoeiend, ik dacht dat ik er al beter voor stond maar blijkbaar heb ik die verdomde pillen nog altijd nodig... wat een schril kontrast met vrijdagavond.....

we zien wel zekers?

een schilderij van Van Gogh

20-02-09

Wat een ongeloofelijke kennis

van zaken heeft de kinderarts...

Ewoud sukkelt sinds jullie met klierkoorts en de bijhorende vermoeidheid. Begin december werd hij genezen verklaard maar de extreme vermoeidheid bleef.

In januari zat hij een week thuis: een griepje volgens de huisarts. Vorige week storte hij volledig in...terug 17dagen thuis om te rusten en hoe: veertien uur op een nacht, ganse dag in de zetel en dan nog een uurtje slapen...

Karel en ik begonnen ons serieus zorgen te maken; komt dit door zijn DCD, of enkel door het ijzertekort,of zit hij in een rouwverwerkingsproces of is hij depressief want gelukkig is hij echt niet meer de laatste tijd... Dit beamen ook de mensen van het revalidatiecentrum, net als zijn gon-juf. Karel die anders heel bezadigend is maakt zich ook zorgen. Hij krijgt een ontlploffing op de cathese en dat is de druppel die overloopt! Nog nooit heeft hij een uitbarsting gehad buitenshuis en dat is het signaal tot kontaktname met de psychologe. Er wordt een spoedvergadering gepland met de psycholoog, met zijn hoofdbegeleidster, met zijn gon-juf en met de mensen van de thuisbegeleiding die komen met dire: de coordinator, zijn ict mevrouw en de vrijetijdsdame... Veel dames rond een tafel én wat een women-power dat is naar bezorgdheid van Ewoud...

We spreken af om eerst het lichamelijke te kunnen uitsluiten en ze raden een kinderarts aan. Daar zijn we dus net geweest en gewoon door observatie van hem, voelen en vragen weten we reeds voor 80 % zekerheid wat zeker:
Ewoud zijn poliepen en zijn amandelen zijn door de klierkoorts enorm vergroot waardoor hij heel nasaal praat maar dat deed hij al lang. Hij slaapt op zijn rug waardoor de amandelen in zijn keelholte "vallen" waardoor hij weinig zuurstof krijgt en waardoor hij steeds REM slaapt maar geen diepe slaap. Dit zijn een soort CVS kinderen. Je merkt dit ook aan zijn gehemelte dat op een punt reikt doordat hij niet door zijn neus kan ademen slaapt hij met zijn mond open en daardoor duwt zijn tong niet tegen zijn gehemelte waardoor die afgevlakt wordt.

Zo simpel vermoedelijk enkel poliepen en amandelen verwijderen en hij zal dieper kunnen slapen en minder moe zijn!!!

Vroeg ze ons of niemand die gezien heeft want dit moet al een tijdje aan de hang zijn....

Ik ben ZO BLIJ, zo iets simpel en we kunnen er iets aan doen...

Vrijdag weten we meer zoals zijn ijzertekort, een vrees voor huisstofmijtallergie en o jee gluten maar vandaag kan het niet op: ik loop al een hele avond te zingen..... YES!!