20-03-09

Moeke Brenda

en het leeghalen van hare opvang

we zijn donderdag al het speelgoed en het verzorgingsmateriaal, slaapdingen gaan leeghalen van haar opvang en dit na 20 jaar verzamelen...

waarom zul je vragen? Ons Moeke Brenda heeft vorig jaar longkanker overwonnen en was opnieuw gestart met de opvang gedurende 2 maanden. We kregen dan te horen dat de longen goed waren maar dat er uitzaaiingen waren naar het buikvlies.

Onze moeke Brenda zal nooit kunnen herstarten met de opvang... en dit was zo haar ding, zorgen voor die klein mannen...

Ze heeft dus een heel belangrijke stap moeten zetten: NOOIT meer opvangen van kindjes!

Diezelfde avond hadden we vorming voor onze ander moekes en vakes en we hebben hen de spullen te koop aangeboden..
Wat een solidariteit onderling!!! Ongeloofelijk hoe onze moekes en vakes invoelend zijn en willen helpen financieel want ons Moeke is alleenstaande met 3 kinderen..

En weet je wat misschien de 'beste' gedachte is: ons moeke Brenda is verdeeld onder alle onthaalmoekes en vakes met een stukje speelgoed of een verzorging maar ze blijft ondanks de uitkomst altijd onder ons en in ons hart verdeeld....

10-06-08

In een seconde: oerverdriet

een telefoontje deze morgend...

Of we wel wisten dat onze dochter ongelukkig was, dat ze niet verder wilde?
Vroeg de directeur... Ze heeft van de brug willen springen in het water, politie is er bij gehaald....

Saar, saarke, mijn saar, saaremie toch.... zoveel verdriet?

Mama opgebeld om Mare op te vangen, pepe was mee... Karel doen terug keren van 't werk.... hij was er net.

In allerheil naar de school, zoekend naar antwoorden, schreeuwen van onmacht - onze mie - waarom kon ze niet ergens terecht, niet bij ons, niet bij vrienden, zo intens verdriet... zoveel pijn?

De directeur reed met me naar de politie, terug een wachtkamer, terug wachten: WAAR is mijn dochter... ik wil haar zien...

Een kamer binnengeleid en daar zat ze: 1 hoopje ellende en zoveel verdriet maar ook zoveel boosheid... Ik kreeg de kans niet om naast haar de zitten; dat was werk voor de proffesionele die haar geholpen hadden; als mama hoor je niet tot dat rijtje.... verschrikkelijk zo'n verscheurd gevoel...

dag mijn prutse, ik wil je in mijn armen nemen en zeggen dat het goed is maar de puberhormonen en de aanwezigheid van vreemden blokkeren ons... dus maar netjes op een stoel gaan zitten.... Buiten emoties om praten terwijl die bal in je maag dreigt naar buiten te komen.... nog erger dan een geboortekreet...zo komend van héél diep bij me van binnen....snikkend

Ongeloofelijk maar eventjes krijgen we de kans om 2 minuutjes te praten met haar... ik sluit de deur achter de vertrekkers... Meideke toch.... Krijg je plots een andere Saar: ze kijkt ons aan en verklaart dat ze nooit zou springen.... nooit dat geloven jullie toch niet ?!

De deur wordt geopend, we moeten naar beneden maar krijgen even raad van de politie om professionele hulp te zoeken. De leerkracht raadt ons aan om haar niet alleen naar huis te laten rijden, net zo min morgen vroeg...

Ze vertrekt met vreemden... terug naar de school, anderen beslissen dat dit beter is voor onze dochter.... en wij dan? Mogen wij niets zeggen? Mogen wij niet praten tegen haar?

Karel en ik rijden gechockeerd door naar de DGGZ... we hebben geluk; er is iemand weggevallen vandaag en we kunnen er terecht om 14. Terug naar de school: we nemen haar straks mee... oei oei... Ze wou niet en was boos; ze wilde dit niet ... eventjes verteld waarom; alleen dit gesprek en dan zien we wel...

Saar in een wachtzaal, ver van ons af zittend .. heel boos en plots vraag ik haar... toe vertel jouw kant eens we hebben de kans nog niet gekregen ... wat is er gebeurt...

En ze praat heel voorzichtig, heel open zoals we haar kennen; dat het over roepen is, dat ze haar met rust moesten laten dat ze wou nadenken en dat alles in een stroomversnelling is geraakt zonder dat ze er kontrole over had....

Meideke toch, weggevoerd met een kombie, heel alleen met alleen vreemden om je heen: je bent er amper 14...

Ondertussen een gesprek met de DGGZ: we komen stapvoets vooruit... eerste kontakt terug onder ons en er broed bij ons drie veel...

Akkoord dat ze terug gaat volgende week voor een gesprek en wij gaan rond de tafel zitten voor praktische zaken zoals ruimtegevoel, "eigen-plek gevoel" en babbelen...

Ewoud en Lieze worden deze avond op de hoogte gebracht, Mare was ondertussen eventjes op uitstap zodat er "stilte" tot praten was....

Stilte alom en vooral schuld; het op zich nemen ook bij onze jonge kinderen...

Mensen staan verstomt bij het nieuws, geloven dit niet.... deze avond rijkte het verhaal al zijn tentakels tot in ons dorp....

Nog maar een telefoon van de klastitelaris: Saar zou pillen nemen (bruine ... tijdens de les) als je informeert bij haar dan zie dat dit pinstillers zijn maar ook calciumtabletten tegen de krampen en die vinden we ook terug in haar pennenzak... of we haar op de hoogte willen houden?  Terwijl zij het niet nodig vonden om te melden dat Saar zorgen had en al verschillende gesprekken had met het CLB...?! Mogen wij als "normale" zorgend ouders ook nog inspraak in de zorg voor ons kind? Niet elk kind is een zorgenkind met problematische ouders.... groeikrampen zijn er ook nog: ik toonde ze aan onze Saar... Ze wist dat ik er ook was geweest....

Daarnet in de zetel met een tshirt: VIP zalig in slaap gevallen... Ik heb haar vlug ondergestopt... voor de keer dat ik dit nog kan...

Saareke Saareke... je bent mijn eerste levend geborene.... ik wens je kracht meiske ondersteund door het liefdegevoel van ons beiden...