26-12-10

Ewoud zegt:

fantasiedraak.jpg

 

Deze draak verjaagt al je bange, boze dromen en geeft je rust!

Zeg nu zelf: een krachtigere boodschap kan je toch niet krijgen van je zoon, niet? Dankje wel hoor.....

20:20 Gepost door Moekemama in kinderen, verdriet | Commentaren (0) | Permalink | Tags: dromen, boos, bang, boodschap, krachtig, zoon, dank |  Facebook | |

17-12-10

Net zoals de sneeuw

beperkingen geeft en je anders moet reageren, reageert mijn lichaam terug helemaal anders...

Op een nacht ben ik wakker geworden van de hevige pijn in en rond mijn linkerpols... hopla plotseling was dat daar... en 't is gebleven. De aanhechting van mijn spieren aan mijn linkerpols vertikken het om goed te werken en dat doet pijn. Hoe waneer kan je niet echt zeggen 't is gewoon bij het gebruik er van... Dus zit ik hier anders te werken, mijn linkerhand wat te sparen zeker als ik druk moet gebruiken... handig is dat niet echt maar zoals ik vermoed is dit een blijvertje.... net zoals mijn rechterelleboog en rechterschouder.... Je moet toch weten dat fibromieke ongenadig kan toeslaan niet?

Het is een beetje zoals rijden in de sneeuw: anders rijden en wat trager en alerter maar geraken doe ik er nog steeds alleen met wat vertraging. De sneeuw dat ziet niet iedereen liggen maar ze is er wel....

ATT00011.jpg

 

Dit is een van de meest verwonderlijke dieren die je kan zien in het echt; beetje buiten proportie zou je zeggen... maar wat zijn ze prachtig!

01-11-09

Weet je wie op mijn schoot

zit?

Bruinwitje... oej oei denken jullie wie is dat nu?!! Da's mijne knuffel gekregen van mijn bobonneke voor mijn 7 de verjaardag... en gewoon hem vast houden geeft zoveel energie.. Hij is wel al aan twee nieuwe ogen toe en een nieuwe tong maar hij blijft mijn favoriet....en weet je hij ruikt naar thuis!!

We gaan volgende week ook langs bij moeke Brenda...  even dag zeggen! Ons hart gaan neer leggen  - dit als we haar kunnen vinden natuurlijk! 't klinkt zo lang terwijl het aanvoelt als gisteren...

 moeke brenda 20 jaar - september 2009

Op deze foto is ze zo gelukkig....

Weet je dat onze Mare in 't school gaat vertellen over Moeke Brenda, ook al heeft ze ze nooit gekend.... ze vertelde over haar konijn dat ze zo genoemd heeft en haare kapstok dat van moeke brenda komt - hij hangt wel scheef maar 't is wel ene van moeke Brenda he!!!

goh, we zijn niet de enigste maar ik mis haar zo......
Weet je dat binnenkort haar eerste kleinkind word geboren?! God wat heeft ze daar naar uitgekeken! Maar ik geloof dat ze van boven uit de wacht houdt! 

17-09-09

hectisch!!!!!

ja dat kun je wel zeggen:

overschakeling van Mare naar een ander bijschool naar derde kleuterklas. Komende van 14 kleuters over de drie kleuterklassen naar 28 kleuters in een derde kleuterklas in een geheel van 300 kinderen! Je zou van minder het druk vinden niet?

Ewoud naar het eerste middelbaar: mét de trein en daardoor thuisbegeleiding in het trajekt gedurende de vakantie maar ook in het begin van het schooljaar, reorganisatie van zijn spullen, klas, bank, kast in de school, pc die geïntegeerd wordt, voorstelling klasseraad, nieuwe gon-juf, aanpassing van pc en software en dit buiten de gewone wijzigen... Ondertussen lopen ook de onderzoeken op het centrum voor ontwikkelingsstoornissen waar we een halve dag in de week naar toe moeten...

Lieze en Saar hebben een zelfstandige start genomen maar profiteren van hun vrijheid nl een trein later nemen en als mama niet thuis is vragen of ze bij een vriend mogen een film gaan bekijken terwijl op hen gerekend wordt om te babysiten op Mare daar we ouderkontakt hebben voor haar. Dan maar gezellig alleen gaan, ieder koppel zien verschijnen en spijt hebben dat hij er niet bij is... tsj wat doet ne mens dan: helpen met inschenken en afruimen natuurlijk.

Als je dan thuis komt; 't kot nog in dezelfde staat als 4 uur voordien, twee oudsten die niet thuis zijn ( 't is wel al 11h30!!!) en je dan kort reageert op je man die in de zetel languit ligt.... Karel zijn de meiden nog niet thuis dan weet hij niet hoe laat maar 't zal wel in orde zijn als dirk ze brengt tussen 23 en 23h30!!!!!  En dat hij dan klaagt dat hij niet kan gaan slapen want hij weet niet wanneer ik thuis kom!!! Ik ben gaan luisteren en helpen voor onze dochter!!! pff oke tot daar aantoe maar als je grote dochter aan hem vraagt waarom is mama boos en hij zegt ik weet het niet dan ontplof ik hoor!!!! Met tranen natuurlijk...

Als karel dan antwoord dat ik boos ben omdat ik de afspraken niet gemaakt heb met de kinderen antwoord ik heel ludiek: beneden slapen is veel aangenamer....Ik slaap beneden is het hekken van den dam en: geen kus en geen slaapwel...

't zal wel aan mij liggen zekers? ik die geen afstand kan doen en overwerkt ben... maar ze vergeten dat ik nog thuis ben met ziekteverlof!

Als Griet Dewitte dan tijdens ons testing naar motoriek verteld dat ze zo fier is in de vooruitgang die wij ouders gemaakt hebben in onze zoektocht en in het verkrijgen van extra mogelijkheden, in het oprichten van zorgouders en het helpen van elkaar, het pioneerswerk .... mijn huisgenoten zien dit echter niet en of ze het appreciëren ? ik weet het niet maar ik word er alleen maar moe van..

Gelukkig verklaard Ewoud in de auto dat hij geniet van de hulp maar ook van het samen-zijn en het samen zoeken....

Waarom ziet de rest van het gezin dit gevecht niet en de kracht die het me kost? Waarom willen ze alleen maar meer hun ding doen zonder te kijken naar de anderen.... Waarom mag ik niet zijn wie ik ben: moe gevochten maar ik moet vechten anders is er geen toekomst ! Waarom zien ze dit zo ik-gericht !! Waarom zo ?! Waarom ik ?! En ik waar pas ik in dit plaatsje?!

Effekes een dipje dus.... Maar 't al bijna licht en dan ziet de wereld er al heel anders zijn!

grjts van een nachtuil

 KARELcover

 

07-08-09

Huilen

van verdriet...

Waarom? zoveel redenen teveel om op te zeggen en zékers via een blogverhaal....

Maar toch: If I would I would stay.... "krezip"

Ga ik ooit men zelfde happy me worden: zoveel verdriet, zoveel pijn of ga ik zeggen ik vertrek?

Moeilijke dingen zekers voor een "happy" blog maar 't is eventjes in mijn moment dat ik schrijf....

ola paula zouden mijn kinderen zeggen.... ge moet en ge zult vooruitgaan!!
Ja dat wel maar 't gaat zo super traag.... ik wil tenvolle leven en niet half en ik wil dit NU!

03-08-09

Mijn luisterend oor

heeft  me een héél moeilijke opdracht gegeven deze week:

ik moet een gebeurtenis noteren, daarbij een gedachte rond die gebeurtenis én daarna nog mijn gevoel...

Moet je eens proberen... klinkt simpel maar is dit echt niet hoor!

Als je dit kan dan zou je kunnen kijken hoe je kijk is naar gebeurtenissen en kan je zien hoe positief of negatief je bent waardoor je je denken met je gevoel kan veranderen..

Simpel gezegd is het eigenlijk kijken naar je glas: ist halfvol of halfleeg en dat maakt een wereld van verschil hoe je leeft....
ik ga werk hebben want sinds een jaar is't mijne halfleeg terwijl het vroeger altijd halfvol was ... maar er is zoveel gebeurd!!! Ik moet terug leren ontdekken, geloven, genieten, zelf er zijn en blij zijn met wie ik ben.... klinkt zwaar niet maar "t  moet anders moet ik hier vertrekken....

 

Deze is schitterend niet? Wat is nu halfvol en halfleeg...
Lief luisterend oor... en wat zeg je nu? hihi?

12-05-09

Verdriet om

ons moeke Brenda...

haar 48ste verjaardag - op 10 mei - heeft ze niet gehaald.. Moeke Brenda is overleden vorige maandag 4 mei. Zachtjes inslapen was het niet want ze heeft gevochten tot de laatste minuut - als een leeuwin - tot haar kinderen haar vertelden Moeke ga maar, vertrek...

Onze wereld stond hier op zijn kop uit onmacht, boosheid, verdriet...

Kelly, Tom en Nicky verloren niet alleen hun moeke maar moe verloor haar dochter en haar 5 zussen verloren een zus, haar opvangkindjes hun moeke brenda en pavok verloor een fijne collega en een onthaalmoeke uit de duizend!!!

Zoveel bloemen, zoveel verdriet, zoveel mensen in de mis, zoveel tranen...

"you never walk alone..." daar werd met afgesloten: Brenda liep ook nooit alleen ze was altijd vergezeld door haar grote hart...

Brenda we gaan je hier zo intens missen !!!!

27-04-09

drukke

dagen met véél emoties

waren het hier...
Moeke Brenda stelt het écht niet goed en we trachtten de financiële kant te spijzen door verkopen, een benefiet avond maar evenzzer een strijkmarathon..pff alles goed om niet na te denken wat de toekomst gaat brengen. Als je dan misbegrepen wordt ondanks je inzet naar vermogen dan knap je even af... dinsdag en woensdag zat ik meer mijn bed in dan er uit ... Ik had zo'n verdriet en voelde me vooral leeg en misbruik! Je mag 12 uur werken doet er 30 en dat is nog niet genoeg voor niemand niet ... ze stellen steeds dat je tekort doet aangezien ze denken dat ik terug voltijds aan het werk ben terwijl ik niet wil vertellen dat dit eigenlijk niet kan: ik ben doodmoe van deze depressie en zoveel emoties die erbij komen. God ik had nooit gedacht dat ik me ooit zo zou kunnen voelene en zeker niet dagen of weken aan een stuk. Ik die een energiebrok ben of moet ik zeggen was...?!

Anderen noemen het een dipje maar deze week sprak ik met een lotgenoot en de gelijkenissen zijn zo groot en herkenbaar: van het niet inslaap kunnen vallen tot het nachtelijk ontwaken, het immense zweten, de vergeetachtigheid die je in verlegenheid brengt want ze is echt extreem, hartkloppigen waarvan je denkt mijn hart gaat het begeven, zo intens moe zijn dan zelfs slapen niet helpt - zelfs dagen aan een stuk niet - het zo weinig kunnen doen in vergelijking met anders en toch je niet tot beweging toe kunnen aanzetten .. het gedoseerd afwegen wat je wel en niet gaat doen om toch niet in panne te vallen - want de panne waarin je terecht komt is zoveel dieper dan voorheen
waardoor je weet dat je er nooit bovenop zal geraken want je bent zo moe...

164283235244324162c487c  ik mis de zon!

15-04-09

Moeke Brenda

sliep zoveel toen we er waren...

Haar moe maakte haar wakker om te zeggen dat we er waren maar de morfine liet haar afdwalen naar de slaap...
Ons moeke brenda ziet er niet goed uit en de tranen die van ons moe kwamen beaamden dit ...

Haar blik met haar vergrote ogen door het gewicht verlies spreken boekdelen: 't stopt niet, steeds opnieuw is er iets anders.... moe zijn. Haar kinderen zijn haar kracht maar nog meer haar moe die er elke middag is van 13 tot 18 uur.

We zijn bang voor dat kleine beetje hoop dat ineen kan worden geslaan... zomaar!
Onze god hierboven zou ik toch ne keer willen goed dooreen schudden want dit is echt NIET eerlijk!!!!

We proberen nu nog een koekenverkoop te organiseren om wat geld in het laadje te brengen, ons moeke heeft immers geen hospitalisatieverzekering en als alleenstaande met 3 kinderen is dit niet evident!

Duimen jullie mee met een kaarsje of een pakje koeken?

 

20-03-09

Moeke Brenda

en het leeghalen van hare opvang

we zijn donderdag al het speelgoed en het verzorgingsmateriaal, slaapdingen gaan leeghalen van haar opvang en dit na 20 jaar verzamelen...

waarom zul je vragen? Ons Moeke Brenda heeft vorig jaar longkanker overwonnen en was opnieuw gestart met de opvang gedurende 2 maanden. We kregen dan te horen dat de longen goed waren maar dat er uitzaaiingen waren naar het buikvlies.

Onze moeke Brenda zal nooit kunnen herstarten met de opvang... en dit was zo haar ding, zorgen voor die klein mannen...

Ze heeft dus een heel belangrijke stap moeten zetten: NOOIT meer opvangen van kindjes!

Diezelfde avond hadden we vorming voor onze ander moekes en vakes en we hebben hen de spullen te koop aangeboden..
Wat een solidariteit onderling!!! Ongeloofelijk hoe onze moekes en vakes invoelend zijn en willen helpen financieel want ons Moeke is alleenstaande met 3 kinderen..

En weet je wat misschien de 'beste' gedachte is: ons moeke Brenda is verdeeld onder alle onthaalmoekes en vakes met een stukje speelgoed of een verzorging maar ze blijft ondanks de uitkomst altijd onder ons en in ons hart verdeeld....

22-02-09

Een bloem

kreeg ik deze morgend van Ewoud: een schitterende orchidee....

Ewoud had papa geholpen om de "goede keuze" te maken en dit is schitterend gelukt....
Toen ik hem vroeg waarom kreeg ik het antwoord: omdat jij zo lief bent en zoveel voor ons doet en wij daar bijna niets voor terug doen.... je voelt het al ik kreeg een krop in mijn keel...zeker omdat ik een heel slechte dag had.

Om 2h 's nachts maken 2 tieners me wakker omdat er een spin in hun kamer zit en of ik deze wil dooddoen?

Om 6h30 word ik wakker en hoop me bij karel te kunnen nestelen en ik val terug in slaap...

Ik kom wakker in een wolk in mijn hoofd... ik had mijn medicatie 2 dagen per toeval gemist en voel me verschrikkelijk.... tranen rollen over mijn wangen, niets kan ik verdragen, maak ruzie over een onnozelheid en loop te mopperen, te mopperen ... ik voel me zo onbegrepen en heb terug zoveel verdriet!

Uiteindelijk besluit ik mijn bed in te kruipen want het enige dat ik kan zeggen is dat ik moe ben maar 't is Lieze die luistert en me dit voorstelt.... Om 9h30 erin en pas om 18h eruit... slapen, slapen.... een bloemetje krijgen en terug eruit want Meter Anke komt nieuwjaren...Lieze voelt me haarscherp aan en zegt dat ze het wel zal regelen.... de schat: we staan de laatste dagen heel dicht bij elkaar - behalve om 2 uur 's nachts om een spin dood te doen...

Ik voel dat ik me moet verontschuldigen voor mijn moe-zijn maar Karel haalt aan dat ik gewoon beter in mijn bed moest kruipen in plaats van vanalles te proberen dat toch niet gaat....

pfff... een depressie is zo vermoeiend, ik dacht dat ik er al beter voor stond maar blijkbaar heb ik die verdomde pillen nog altijd nodig... wat een schril kontrast met vrijdagavond.....

we zien wel zekers?

een schilderij van Van Gogh